Sayfalar

19 Mayıs 2012 Cumartesi

Kreş Meselesi

Çalıştığım dershanenin kreşi var, pazar günleri haftada yarım gün Deniz sosyalleşsin diye götürüyordum. İlk zamanlar oldukça keyifli keyifli gitti. Birlikte otobüse binip başbaşa yolculuk ettik. Ayrılırken hiç sorun yaşamadık. Ancak son götürdüğüm gün, benden ayrılmak istemedi. Çok ağladı. Annecim nolursun, söz veriyorum uslu olurum beni de derse götür diye yalvardı. Çok üzüldüm. Onu ikna ettim, sustu, bıraktım derse gittim. Ama bir daha kreşe götürmedim onu.

Kreş için çok küçük olduğunu düşünüyorum, bir de evde küçük kardeşi var, kardeşim geldi beni attılar diye düşünmesini istemiyorum. Kendi isteğiyle gitseydi, memnuniyetle götürürdüm. Ama zorla götürmek için bir sebebim yok, ben varım, annem var, bakma sorunum yok. Niye oğlumu ağlata ağlata henüz 2,5 yaşında kreşe götüreyim ki! Birkaç ay geçsin, zaten anasınıfına gidecek. Hem bu arada tuvalet eğitimi de tamamlanmış olur. Babası kreşe götürmemi istiyor, Deniz'le konuşup onu ikna ediyor ama kreşe gittiğinde onu oraya bırakacak olan benim, o değil! Zaten Barış Çağan ile sürekli ben ilgileniyorum, Deniz Baran'ı parka götürüp eğlendiren babası oluyor. Gündüz her ne kadar faaliyet yapsak da disiplini veren ben oluyorum, akşam sınırlı saatlerde görüştüğü babası ile eğleniyor, benim pilim ise bitmiş oluyor o saatlerde... Hal böyle olunca Deniz bana bu aralar seni istemiyorum, ben babamı istiyorum diyor! Kalbim paramparça! (kıskanıyorum!) Şimdi ben istemediği halde onu kreşe götürür müyüm hiç?!

Kreşte anne usulü bakılıyor çocuklar. Şöyle başlarında bir öğretmen olsa, birlikte şarkılar söyleseler, hamur - boyama vs. bir faaliyet yapsalar, tamam. Ama o da yok. Velhasıl kreş (çalıştığım kurumun kreşi) bizim için uygun değil.

Bir arkadaşım, hafta içi çalışmamama rağmen Deniz'i kreşe bırakmamı, kafamı dinleyip kendime zaman ayırmamı öneriyor. Yarar - zarar dengesini göz önünde bulundurduğumda, kesinlikle bu fikir bana cazip gelmiyor. Kabul ediyorum, insanın kendisine zaman ayırması çok büyük bir ihtiyaç. Ancak bu süre zarfında çocuğumun mutsuz olduğunu düşünerek ben iç huzuruyla kalamam ki! Arkadaş edinmesi, sosyalleşmesi, yemek düzeninin oturması büyük gelişmeler olur. Ama bütün gün boş boş zaman geçirmesi çocuğumu sıkar, ona hiçbir şey katmaz. Sürekli götürmesem, sadece haftada yarım gün götürsem zaten yemek düzeni oturmaz. İlk zamanlar büyük bir fırsat olarak görünen kreş ortamı, şimdi o kadar da cazip gelmiyor bana.

Herkesin fikri kendine, ben böyle düşünüyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder