Sayfalar

29 Mayıs 2012 Salı

Öfke nöbeti nasıl aşılır?

Sabah Barış Çağan kucağımda kocamı uğurlarken,  Deniz Baran da uyanıverdi. Ben babamın gitmesini istemiyorum diye ağlayarak attı kendini yere. Adam duruşmayı kaçıracak, aceleyle gitmem gerek sana gelirken onu bunu alacağım diyerek gitti. Bizimki ağlamaya devam. Yere çöktüm, oturdum. Ben de babanın gitmesini istemiyorum, keşke gitmese dedim. Keşke dedi içini çekerek. Hatırlıyor musun, ben de işe gidiyordum dedim. Hatırlamıyorum dedi. Hıımmm, sen anneannenle kalıyordun ve ben her gün işe gidiyordum ama artık gitmiyorum dedim. Gitmiyorsun dedi. Baban da gitmese evimize kim para getirecek, yemekleri çikolataları kim alacak dedim. Ben alırım benim param var diye bozuk para kutusunu gösterdi. Ama onlar yetmez ki dedim, hadi çizgi film izleyelim dedim, aklı karıştı, sakinleşti.

Çok geçmedi anneannesi ve dedesi geldi. Bizimki anneannesinin gelmesinden hoşnut olmadı. Saldırganlaştı. Anneannesine kötü kelimeler söyledi. Ben de onu önce uyardım, devam edince de düşünme koltuğuna gönderdim.

Sonra babasını kapıda beklemek istedi. Ben de önce yemek yiyelim dedim. Yemek istemedi. Çatalı yere attı, uyardım, dinlemedi devam etti eşyaları yere atmaya. Düşünme koltuğuna ikinci kere gönderdim. Tekrar sofraya davet ettim, istemedi. Kalk o zaman dedim. Ağladı, ağladı, ağladı. Hiiiiiiiiççç ilgilenmedim. Nevrim dönmeye yüz tuttu. Sabır istedim Rabbim'den, verdi çok şükür. Ben ilgilenmeyince birden anne ağlamıyorum diyerek sustu, gözyaşlarını sildi. Ona tabak hazırladım. Masasına yerleştirdim. Yedi, bir süre sonra yanıma geldi. Birkaç lokma ağzına verdim. Azcık ısırır gibi oldu, şakalaştık. Sonraki lokmada da parmağımı ısırdı ve bırakmadı, etimi kopardı! Şaka değil, cidden tırnak dibindeki yumuşak kısmı ısırarak kaldırdı ve kanadı! Sabır diledim Rabbim'den, verdi çok şükür. Etimi kopardığı için özür diledi, geldi sarıldı falan, barıştık.

İşte seyrek olarak gelen 2 yaş sendromu krizi bu olayla bugünlük son buldu (yani umarım).

Sonrasında faaliyet yaptık:

1- Hamurları yoğurmasını istedim ki parmak kasları güçlensin diye. Biraz yoğurup yoruluyor, anne senin sıran diyip elime veriyor hamurları.

2- Hamurlardan rulolar yaptım ve bıçakla kesmesini istedim, oldukça eli alışmış, zorlanmadı. 

3- Çeşitli renk tonlarındaki hamurlardan ikişer top yaptım (çünkü benim oğlum top yapmamdan çok hoşlanıyor, oyuna dikkatini çekmek istedim). Birer tanesini ona verdim, birer tanesini kendime aldım, masanın üstüne sıraladım.  Hamurları eşleştirmesini istedim,  8 farklı renk ve tondaki hamurları gayet güzel eşleştirdi.

4- Kendi hamurlarımdan birini sakladım ve elle eşleştirme yapmadan sadece bakarak "sende olan ama bende olmayan renk hangisi" diye sordum, anlayamadı. Ben de tek tek eşleştir bakalım dedim, eşleştirmenin sonunda bir renk açıkta kaldı, güldü, "nerdeeee ?" dedi, sakladığım yerden çıkardım, oyunu anladı. Gözünü kapatmasını ve tekrar başka bir rengi saklayacağımı söyledim, bu sefer elle eşleştirme yapmadan sadece bakarak hangi rengin onda olup da bende olmadığını buldu. Birkaç kere böyle oynadık, sonra ilgisi dağıldı ve renkli hamur topunu nereye sakladığıma yoğunlaştı, aramaya başladı. Bu şekilde 1,5 saat kadar süren hamur çalışmamızdan sonra itiraz etmeden uykuya yattı.

Barış'ım da bu arada emdi, uyudu, uyandı, emdi, uyudu :)))

Buradan kendime çıkardığım sonuçlar şunlardır:

2 yaş sendromu dolayısıyla öfke nöbetleri nüksettiğinde, ilgisiz kalmak zordur ama işe yarar.

Faaliyet yapmak zaman alır, sabır ister ama öfkeyi dağıtır, enerjiyi boşaltır, çocuğu da anneyi de  rahatlatır. O nedenle kararlılık ve istekle faaliyet yapmak gerekir.

Çocuk öfkelendiğinde, ağlayıp bağırıp çağırdığında, kendini yerlere attığında bazen insanın içinden onu bi temiz dövmek gelebilir. Bu, fiiliyata dökülmedği sürece (ki ben asla yapmadım yapmam da) normal bir duygudur. En azından ben normal olduğunu düşünüyorum. Çocuğumla birlikte faaliyet yaptığımda ben de sakinleştiğim için faaliyet yapmayı seviyorum.

İkinci çocuk henüz küçükken, istekleri beslenme, temizlenme gibi ihtiyaçlarla sınırlı iken bakımı nispeten daha kolaydır.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder