Sayfalar

14 Haziran 2012 Perşembe

Yalnızlık zor iş

Yalnızlık zor iş. Kocam bu gece evde yok, çalışıyor. Ben işyerinden elimi eteğimi çektiğim için, o da işlerin üstesinden tek başına gelmekte zorlanıyor. Ben de evde iki çocukla zorlanıyorum. Allah'tan annem var, bana çok destek oluyor. Yoksa iki çocukla bir başıma kalmak, hiiiiççç kolay iş değil. Temmuz başında ablamlar gelecek ve annem kendi evine gidecek. Bir yandan tek başıma iki oğluşla kalmaktan ürküyorum, bir yandan da daha özgür olacağımı düşünüyorum. Çok bocalayacağım kesin!

Sabah çocuklarla ilgilen, öğlen çocuklarla ilgilen, akşam çocuklarla ilgilen... Arada yemek, ev işleri, dış işleri, doktor... İnsan istiyor ki akşam olunca vakitlice eşi gelsin, çocuklarla biraz ilgilensin ve nefes aldırsın ama maalesef mümkün olamıyor! Kocam çoğu zaman çok geç saatlerde eve geliyor. Erken gelirim dediği saat, akşam 8 gibidir. Ben de annemle geçinir giderim işte...

Annem bana çok yardımcı ama her şeyin bir bedeli var ve ben bu bedeli fazlasıyla ödediğimi düşünüyorum. Özellikle annemin hem dominant hem de kırılgan yapısı olduğunu düşünecek olursak, bazı şeyler hiç kolay olmuyor. Ona da sorsanız benimle yaşamanın kolay olmadığını söyleyecektir ve haklıdır da. Ben de zor bir kadınım. Her ne kadar ana kız olsak da, iki farklı kadınız ve iki farklı aile anlayışımız var! En basiti annem bu gece kocam evde olmadığı için çocukları yatırana kadar yanımda kaldı ve giderken televizyonu kapattı, öyle gitti. Anne belki ben seyredeceğim neden kapatıyorsun dedim, sen de yat uyu diye buyurdu! Yaşlandıkça ben de mi böyle olacağım acaba?




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder