Sayfalar

1 Kasım 2012 Perşembe

Barış'ım Büyüyor

Barış Çağan bugün, iki ayağının üstünde bir ayağı ile benim bacağıma hafifçe dokunmak suretiyle durdu! 10 saniye kadar sürdü bu durum, sonra bana yaslandı! Bu denemeleri sık sık sıralama sırasında ellerini bırakmak suretiyle gerçekleşiyordu, bugün bana duyduğu güven sayesinde, kanepeden oldukça uzakta iken ayağa kalktı. Aferin hadi maşallah aferin oğluşuma diyerek övdüm onu ve cesaretlendirdim.

Barış bugünlerde kapı açıp kapatmayı deniyor. Salonumuzun kapısını genelde tam kapatmıyoruz, hafif aralık kalıyor. Barış'ım da emekleyerek kapının başına gidiyor ve açıyor, kapatıyor, açıyor, kapatıyor. Bu şekilde epeyce bir süre çalışıyor. Onu böyle merakla çalışırken görmek çok hoşuma gidiyor.

Barış'a kelime öğretme çalışmalarım devam ediyor. Dün akşam pencereyi açıp kapattım, her seferinde "a-çık", "ka-pa-lı", "aç-tım", "ka-pat-tım" diyerek açık ve kapalı kavramlarını, aynı şekilde ışığı açıp kapatarak aydınlık ve karanlık kavramlarını anlattım. Artık gel, hayır, aferin, anne, baba, abi sözlerini anlıyor, buna uygun davranışlar sergiliyor.

Dededede, mamamama, babababa diye hecelemeler yapıyor.

Alttan iki dişi çıktı, çok şirin oldu. Bir de ısırmasa beni... Uffff!

Abisi ile yaptığımız top egzersizlerine onu da dahil ediyorum çoğunlukla. Öyle seviniyor ki önüne topu yuvarladığımda, görülmeye değer! Hemen ellerini ağzına götürüyor ve tepişerek gülüyor. 

Abisi ile neşeli kule oynarken mutlaka onu da oyunlara katıyorum, hemen kuleyi bozuyor. Bu dönemde Deniz Baran da kuleyi bozmak konusunda şiddetli bir arzu duyardı, çok net hatırlıyorum.

Dün abisi ile Duyularımız kitabını okurken bizi dürtükleyip durdu, Deniz'e annecim dur kardeşini de alayım kucağıma, o da baksın, olur mu dedim, olurrrr dedi abisi. Barış kitabı yalamaya, sayfalarını kırıştırmaya çalıştı, "hayır Barış, kitaplar yenmez, koparılmaz, kırıştırılmaz. bu yaptığın çok yanlış, beni üzüyorsun" dedim, kızım sana söylüyorum, gelinim sen anla hesabı Deniz Baran ilgiyle sözlerimi dinledi!

Barış'la en sık yaptığımız aktivite, öpüşüp koklaşma, gıdısından öpmek suretiyle güldürme, karşılıklı dokunma, güreşme gibi onun aidiyet duygusunu geliştireceğini düşündüğüm gıdıgıdılar. Her annenin yaptığı şeyler yani. 1 yaşından sonra biraz etkinlik yapabiliriz diye düşünüyorum, şimdi bol bol abisini ve beni izliyor, mümkünse onu da aramıza alıyoruz, mümkün değilse biz Deniz'le etkinlik yaparken, Barış'ın eline ilgisini çekebilecek bir kaşık, tas, farklı bir oyuncak vs. veriyorum...

Barış'ımın yarın nodül kontrolü var, içimde sıkıntılı bir heyecan, sürekli aklımı kemiriyor. İyi olacak İnşallah........ Hissediyorum.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder