Sayfalar

17 Aralık 2012 Pazartesi

Kitap Okuyoruz

İyileşme sürecine girdim. Biraz daha zamana ihtiyacım var. Bugün oğullarımla kitap okuduk, deve cüce oynadık. Yattığım yerde anca bu kadar yapabildim. İyileşince TV'ye büyük kısıtlama getirip faaliyetlere ağırlık vermeyi düşünüyorum kısmetse.


Barış'ım için almıştım bu kitabı, aynısını zamanında Deniz'im için de almıştım, eskittik, lime lime olunca attık. Şimdi Barış'ıma baktırıyorum biraz biraz. Henüz dikkat süresi çok kısa ama zamanla bu süre uzadıkça daha fazla keyif alacağını biliyorum. Yine de anladıkça bakışlarında muzip bir gülümseme beliriyor ve ben bu gülümsemesine bayılıyorum.

Barış'ım artık yürüyor. Abıl abıl deriz biz, paytak paytak yani. Emeklemeyi çok nadiren tercih ediyor, genelde istediği her yere yürüyerek gidiyor.




Deniz Baran'la da hepsiburada.com'dan aldığımız kitaplara bakıyoruz. İlk setimiz "Öykülerle Duygusal Zeka Eğitimi", 10 kitaptan oluşuyor. Gün içinde defalarca okuyoruz.  Bunlardan en çok "Tali Karanlıktan Kormuyor" kitabını sevdi oğluşum. Zira kendisi karanlıktan ziyadesiyle korkuyor. Karanlık korkumuz henüz geçmese de, zaman içinde bizim de desteğimizle bunu aşacağımızı düşünüyorum. Yahu laf aramızda ben de karanlıktan ürperirim. Korkarım demeyim, ayıp olmasın.








Şıp Şıp İlk kelimelerim serisi 3 kitaptan oluşuyor. Aslında Barış'ıma niyet almıştım ama baktım, kelimelerin İngilizcesi de var, Deniz de ilgileniyor, tek tek tüm kelimelerin İngilizcesini söylüyoruz birlikte. Güzel bir çalışma yapıyoruz. Barış'ımla da Türkçesini çalışabiliriz. Aslında iki dilli çocuk yetiştirmeyi isterdim ama maalesef benim yabancı dilim MEB'na bağlı liselerin seviyesinde. İnşallah bu açığı kapatabiliriz zamanı gelince.










Tali'nin bir başka seti de "Öykülerle Davranış Eğitimi". Deniz Baran bu aralar duygusal zeka eğitiminde Karanlıktan Korkmuyor kitabına takık olduğu için, bu sete henüz giriş yapamadık ama çok faydalanacağımıza eminim.










Bir süre hiç ilgilenemedim oğullarımla. Bir iki gündür kitap okuyabiliyorum. TV açık oldukça kendimi çok kötü hissediyorum ama yapabileceğim çok da fazla bir şey yok. İnşallah daha iyi olacağım ve her şey yoluna girecek. Rabbim çaresiz dertle sınamasın.

Bu süreçte annem çok destekçim oldu, evimi çekip çevirmek için elinden geleni yaptı. Allah ondan razı olsun. Annelerimiz olmasa biz ne yapardık. 34 yaşındayım hala anneme muhtacım.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder