Sayfalar

25 Haziran 2014 Çarşamba

Kaza!

23 haziran pazartesi saat 14:50'de, ailecek yemek yiyorduk. Küçük fındığım mama sandalyesinde kıpraşıp duruyordu. Onun görevi kıpraşmak, oynaşmak. Benim görevim de ona bir şey olmasına izin vermemekti! Hemen yanımdaydı. Elimi atsam tutabilirdim ama tutamadım! Bir anda gerisin geri kafa üstü düştü. O an, işte o an hayatımdaki her şey anlamını yitirdi. Bu tarif edilemez, anlatılamaz bir korku!

Ağlıyordu. Çok ağlıyordu. Sürekli gözlerini ovuyordu. Sorular soruyordum, cevap veriyordu. Apar topar giyindik. Dr.Behçet Uz Çocuk Hastanesi'ne götürdük. Yolda eşim ters şeritlere girdi, kırmızı ışıklarda ana kavşaklardan geçti, bizi hastaneye yetiştirdi. İlk muayenesi yapıldı ve tomografi kararı verdi doktorumuz. MR olmaz mı dedim, MR'da beyin kanamaları çok net görünmez dedi. İlk muayenede beyin kanaması gibi durmuyor dedi ama tomografi çekelim emin olalım dedi.  Oğlum bilinç bulanıklığı yaşıyordu. Ara sıra sorularıma yanıt veriyordu. Uyuyordu genelde. Uyanık olsa da gözlerini açamıyordu. Korkunç bir an. Kocam büyük oğlumla acilin önünde bekliyordu. Bizi sedyeyle tomografiye giderken gördüler. Deniz Baran o an durumun ciddiyetini kavramış. Kardeşime ne oldu diye ağlamış.

Doktorumuz da bizimle birlikte geldi tomografiye. Daha çekilirken sonucu görmek istedi. Çok ilgilendiler bizimle, sağolsunlar. Tomografide oğlumun yanındaydım. uyanıktı ve korkuyordu, ağlıyordu. Ben de ellerini tutup ona şarkılar söyledim.

İlk muayene bulguları doğru çıktı ve tomografide de beyin kanaması görünmedi şükürler olsun. Bizi acil servise yatırdılar ve gözlem altına aldılar.

Yatağımıza gidince serum taktılar ve Barış Çağan'ım uykuya daldı. Deniz Baran ve eşim de yanımıza geldi. Bir süre kaldılar bizimle. Sonra çocuğun başında yalnızca anneleri bıraktıkları için onlar yanımızdan ayrıldı. Barış saatlerce uyudu. Ara sıra seslenip sorular sordum ama ilk zamanlar hiç yanıt alamadım. Sonrasında sesime tepki vermeye ve sorularımı yanıtlamaya başladı. Bir ara uyandı, gözlerini açtı ve ağladı. Belli ki ağrısı vardı. Hemen yatırdım ve uyumaya devam etti oğluşum. Bu durumda uyanık tutmak için oğlumu yormamalıymışım. Kusarsa haber ver, ağızdan besleme dediler. Kusmasının beyin kanamasına işaret ettiğini biliyordum ve kusmaması için dua ediyordum. Saatler sonra oğluşum uyandı. Saat 19:30-20:00 arasıydı. Bilinci yerindeydi. Sorduğum sorulara yanıt verdi. Gözlerini ovmuyordu. Demek ki görüşü netleşmişti.

İyice uyandığında doktorlar yemek yemesine izin verdiler.
Hastanenin bahçesindeki oyun parkına gittik.
Ara sıra yattık ara sıra kalktık oturduk ara sıra da gezdik. Saat 02:30 civarında da uykumuz geldi ve birlikte sarılarak sabaha kadar uyuduk.
Ertesi sabah taburcu olduk, evimize geldik.

Çok büyük bir kazayı şükür ki çok ucuza atlattık.

Rabbim evlatla kimseyi sınamasın. Tez zamanda tüm bebeler iyileşsin.


6 yorum:

  1. geçmiş olsun Rabbim çocukları korusun
    birdaha göstermesin inşallah.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. çok sağolun. Rabbim kimseleri evlatla sınamasın...

      Sil
  2. ah cok uzuldum okurken:-(( ama sukur ki hicbirseycik olmasin. Allah korusun tum evlatlarimizi..

    YanıtlaSil
  3. ayyy okurken gözlerim doldu, çok şükür birşey olmamış, Allah bir daha yaşatmasın böyle korku. Çok çok geçmiş olsun .

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. çok teşekkür ederim. Rabbim cümlemizin evladını bağışlasın. sevgiler.

      Sil