Sayfalar

9 Ekim 2014 Perşembe

Gelmeseydin Daha İyiydi!

Büyük oğlumun iki yaş sendromu çok sancılı geçmişti. Küçük oğlumda ise ara sıra başgösteren huysuzluklar dışında gayet iyi gidiyordu her şey bu yaza kadar.

Yazın havaların sıcak olmasından mıdır, iki yaş sendromundan mıdır, yoksa çocuğuma nazar mı değdi nedir, minik kuşumda iştah kaybı başladı. Yaz başından bugüne kadar bırakın kilo almayı, yarım kilo kadar kaybetti diyebilirim!  Boy da atmadı fazla. Şu sıralar sık sık ağlama krizleri, kendini yere atmalar, tutturmalar, her isteğini ağlayarak dile getirmeler başladı ve bu durum beni oldukça geriyor. Bitsin gitsin şu iki yaş sendromu hiç gelmesin bir daha! 2,5 yaş civarında doruk noktasına ulaşıp sonrasında düşüşe geçiyor ve 3 yaş civarında uyum yakalıyormuşuz. Deniz Baran'da yaşadık gördük, Barış Çağan'da da yaşayacağız anlaşılan.

Ben her şeye gülen, uyumlu, durup durup sarılıp beni öpen, her fırsatta anne seni çok seviyom diyen bebeğimi özledim! Dün babasına dedi ki "ama ben annemi sevmiyom ki baba, ben seni seviyom!"

Ben en iyisi en kısa zamanda bir kan tahlili yaptırıp oğluşumun demirini ölçtüreyim, ona göre bir yol çizeyim... Belki de iştahsızlığı demir eksikliğinden ileri geliyordur.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder