Sayfalar

16 Mayıs 2016 Pazartesi

Kendime Dair...

Hislerimi kaybetmiş gibi, başım uzay boşluğunda serbestçe salınıyormuş gibi geliyor. Düşünüyorum.

Ruhum bir miktar hastalandı sanırım. Onarmaya çalışıyorum.

Anladım ki hayat mükemmel değil.

Bazen büyük sıkıntılar yaşarsın, bazen mutluluktan göklerde uçarsın ve hiçbiri sonsuza dek sürmez.

Anladım ki çocukların şen kahkahalarının çınladığı duvarlarla çevrili bir ev, ciğerlere yardımsız çekilen bir nefes, başını yastığa koyduğunda duyduğun iç huzuru, çaresiz hissettiğinde can dostunun "geçecek" diyerek sıcacık avcunun içine alması ellerini, dünyanın bütün güzelliklerinden evladır.

Anladım ki, bazen insanın o çok yakındığı yaşamı, bir başkasının hayali olabilir. Bazen çok özendiğin bir hayat, içinde senin katlanamayacağın kadar büyük acılar gizleyebilir. 

Dünyayı yaşanabilir kılan, gülümsememe sebep olan, beni ben yapan her şey için, en çok da anne olduğum için Allah'a şükürler olsun.


Sabret, dua et, şükret diyorum kendime. Bu da böyle bir yazı olsun.